منظر عمومی روستا تنها از حدود ۵۰۰ متری آن خود را آشکار می سازد و از آنجا که با سیمای ظاهری تمامی روستاهای ایران متفاوت است، در نگاه اول نمی توان باور کرد که یک مجتمع مسکونی در دیدگان انسان قرار دارد.  در بدو امر تصویری که روستا در مقابل دیدگان بیننده از خود ارائه می دهد تنها درهای کوتاه سیاه رنگی است که ظاهراً به دهلیز یا حفره ای که پشت آن قرار گرفته اند چسبیده است. اما این درها در یک سطح نیستند بلکه در طبقات مختلف (گاهی تا ۵ طبقه) روی هم قرار گرفته اند. نکته قابل توجه در مورد روستا این است که بیننده در هر زاویه ای قرار گیرد تنها ورودی تعداد معدودی از خانه ها را می تواند ببیند و بقیه ورودی ها در استتار قرار می گیرند و دیده نمی شوند بنابراین برای اینکه بیننده ای باور کند این روستا چند صد خانه در دل کوه حفر شده دارد باید در تمام روستا قدم بزند و در هر زاویه تعدادی از خانه ها را ببیند و از مجموع دیده ها پی به وسعت روستا ببرد.

روستاي ميمند شهربابک بي شک يكي از باستاني ترين سكونتگاه هاي بشر در جهان است كه از دوازده هزار سال پيش تا كنون همچنان پا برجاست و به حيات خود ادامه ميدهد. به عقيده محققین هسته هاي اوليه روستاي ميمند متعلق به زماني است كه ايرانيان مهر پرست بوده اند و آنها را مقدس مي شمرده اند. آنها تاريكي غارها را براي عبادت برگزيده و مرده هاي خود را درون دخمه هاي كنده شده در كوه قرار مي دادند. و بدين ترتيب در ميمند تعدادي عبادتگاه و مقبره بنا گرديده. مهرپرستان به پايداري، استقامت و زوال ناپذيري كوه ها معتقد بودند و بر اساس همين اعتقاد خانه هاي خود را نيز در دل كوه مي كندند. عده اي از محققين نيز معتقدند كه مهر پرستان از غار هايي كه با دست در دل كوه مي كنده اند فقط براي عبادت و دفن مردگان استفاده ميكردند و بعد از مدتي بنا به اضطرار ناشي از آب و هوا سكونت گزيده اند. آئين مهر پرستي قبل از ظهور زرتشت در ايران رواج و تا مدتها از ظهور وي نيز ادامه داشته است. بر اساس دانسته هاي جديد تاريخ ظهور زرتشت 6000 سال قبل از ميلاد مسيح و لذا قدمت ميمند حداقل 6000 سال پيش از ميلاد مسيح مي باشد. نقوش 10 هزار ساله و سفال هاي 6000 ساله از جمله مستندات مكشوفه اي هستند كه تاريخ ميمند را گواهي مي دهند. ميمند به دليل استحكام دفاعي در طول تاريخ كمتر دستخوش تحولات كالبدي و اجتماعي شده و بيشترين تغيير آن مربوط به چند ماه اخير است. مجموعه اي از آثار بسيار قديمي همچون خانه هاي صخره اي پراكنده معبد، قلعه و برجهاي مختلف ( مربوط به هزاران سال پيش)  وجود دارد كه ميمند را از يك روستا به يك مجموعه با تمدن خاص تبديل مي كند. اين تمدن در ابتداء بر گرفته از  آئين مهر پرستي و بعد از آن آئين زرتشت بوده است. پس از ظهور و ورود اسلام به ايران، مردم ميمند كه به آئين زرتشتي معتقد بودند به اسلام و مذهب شيعه گرويدند و در طول تاريخ رشادتهاي زيادي براي پاسداري از دين مقدس اسلام از خود نشان دادند. آب و هواي ميمند شهربابک از نوع معتدل كوهستاني و داراي زمستانهاي سرد و تابستاني معتدل است. روستاي ميمند در مرز مشترك  دشت و كوهستان قرار دارد. اين دشت در فاصله شهربابك و ميمند قرار دارد و در گذشته پوشيده از درختان پسته و بادام وحشي بوده است و د رحال حاضر محدود به دشتهاي اطراف روستاي ميمند مي شوند كمي نزديكتر به روستاي ميمند درختان توت و شاه توت به وفور يافت مي شوند و دشت ميمند همچنين مملو از جانوران بياباني، همچون مار، سوسمار، جوجه تيغي، لاک پشت و ... است به علاوه در كوهستانهاي ميمند نيز حيوانات وحشي مختلفي همچون آهو و پلنگ، گرگ، روباه، گورخر، بزكوهي، و پرندگان شكاري يافت مي شوند چندين رودخانه فصلي و تعدادي قنات و چند چشمه در ميمند و اطراف آن وجود دارد كه موجب رونق كشاورزي در اين منطقه شده است. كشاورزي در ميمند همچون ساير آثار طبيعي جلوه ويژ ه اي به اين روستا ميدهد. در فصل بهار ميمند زيباترين چهره را به خود مي گيرد . طراوت، شادابي و سرسبزي دشت ميمند و آب و هواي مطلوب آن انبوهي از جمعيت شهرها و روستاهاي اطراف را به سمت خود مي كشد و مردم اوقات فراغت خود را در اين روستا و در كنار چشمه ها ،قنات ها و رودخانه های ميمند ميگذرانند. جمعيت روستای میمند  از سال 1355 تا كنون از حدود 500 نفر به حدود 1200 نفر رسيده است كه در تابستانها به دليل كوچ اهالي به زندگي ايلياتي 50 نفر مي شود. اقتصاد مردم ميمند بر سه محور كشاورزي، دامداري و قاليبافي قرار گرفته است كه در اين ميان قاليبافي نقش بسیار مهم تري دارد. به گونه اي كه در حال حاضر قالي ميمند از بهترين قالي ها است و شهرت جهاني دارد عليرغم ورود تكنولوژي به زندگي روستائيان، مردمان ميمند از همان ابزارهاي سنتي براي بر آوردن نيازهاي خود استفاده مي كنند و كمتر به ابزارهاي مدرن روي آورده اند. اهالي روستا مسلمان و شيعه اثني عشري هستند و مسجد و حسينيه ميمند  علاوه بر مرکزی مذهبي، مركز تبادل نظر اهالي مي باشد مردم ميمند سه مرحله مختلف زندگي دارند، آنها زمستان را در خانه هاي سنگي خود مي گذرانند تا از سرما و يخبندان در امان باشند و در اين فصل زنها به امر بافتن قالي و مردها به نگهداري دام ها مي پردازند از ابتداي فصل بهار به نقاط خوش آب و هوا و سرسبز كوچ مي كنند و در آنجا به زندگي یيلاقي مي پردازند. عمده فعاليت مردان و زنان در اين مرحله پرورش دام و استحصال محصولات لبني مي باشد بعد از اين مرحله آنها به باغداري درختان مختلفي همچون پسته وحشي، بادام وحشي، بادام، گردو و زيره و.. مي پردازند لازم به ذكر است كه محصولاتي همچون گردو و بادام ميمند داراي شهرت فراواني هستند. گويش مردم ميمند نيز در منطقه منحصر به فرد است، چندان تشابهي با ساير گويشهاي رايج در منطقه ندارد و به اعتقاد محققین اين گويش در طول تاريخ تغييرات كمي داشته است .مي توان گفت ميمند يكي از بهترين مراجع تحقيق در خصوص فرهنگ ايرانيان قديم مي باشد. خانه های صخره ای در سطح شيب دار و در طبقات مختلف (2 تا 5 طبقه) بريدگي هایي به صورت شكاف هاي افقي ايجاد شده است. طول اين بريدگيهایي كه به آنجا كيچه گفته مي شود به 6 الي 9 متر مي رسد تا د ر انتها به ارتفاع مورد نظر براي كندن خانه ميرسد انتهاي كيچه به فضائي ايوان مانندی به نام دالان مي رسد كه مهمترين عنصر محل است به لحاظ اينكه اغلب امور روزمره خانواده در آن صورت مي گيرد در اطراف هر كدام از اين دالانها بين يك تا پنج خانه صخره اي وجود دارد اين منازل مسكوني در پنج طبقه و به شکل پلكاني و يك در ميان روي هم قرار دارند. به نحوي كه هيچكدام از آنها با يكديگر برخوردي ندارند. فاصله كيچه ها در طبقه زيرين بيشتر از فاصله آنها در طبقات بالايي است. در حدود 400 كيچه كوچك و بزرگ در ميمند وجود دارد. فضاي داخلي خانه ها گاهي شكل مربع مستطيل يا مدور دارد و از ورودي كوتاهي كه ارتفاع آن به 75 تا 76 سانتیمتر  ميرسد نور مي گيرند. درهاي ورودي چوبي و به داخل ديوار ايوان روزنه اي ايجاد كرده اند كه از طريق آن و بوسيله ابزاري به نام كليدون (كليد دان) در قفل يا باز مي شود شكل ورودي اتاق ها در روستاي ميمند منطبق با مدل بدن انسان است. به طوري كه عرض ورودي در قسمت پائين يعني 65 الي 80 سانتي متر ميرسد پايين ورودي منازل از سطح كيچه حدود 15 تا 20 سانتي متر برجستگي دارد كه اين برجستگي مانع ورود آب و خاك به داخل منازل مي شود. بر بدنه شيبدار تپه هاي غربي و شرقي مسيرهاي متعدد پياده به صورت خطوط نسبتا" كمرنگ مشاهده مي شوند اما اين مسيرها نمي توانند چندان دائمي باشند. زيرا با قطعات سنگهايي كه از بالا دست حركت ميكنند و يا بوسيله اهالي مرتبا" در حال تغيير هستند در لابلاي حفره هاي مسكوني بي هيچ نظمي چرخش مي كنند. مي توان ادعا نمود كه در روستاي صخره اي ميمند بر خلاف همه سكونتگاه هاي شناخته شده شهري و روستائي كوچه ها يا معبري وجود ندارد كوچه در فرهنگ ميمند صرفا" به مسيرهاي افقي كه در دل شيبدار تپه ها به عمق رفته و در انتها به منازل غار مانند مسكوني مي رسد اطلاق می شود.

روستای میمند در فصل مشترک دو تپه اصلی با شیبی نسبتاً تند که ارتفاع متوسط آن از خط القعر تا خط الراس حدود ۸۰ متر است قرار دارد. ترکیب دو تپه موصوف و محل فصل مشترک آنها چه در خط القعر دره و چه در قسمت شمالی روستا شکلی شبیه به یک قیف به روستای میمند می دهند که در همه قسمتها از نظم قوس و شیب برخوردار نیست. مقطع طولی روستا شکلی شبیه به حرف(V) انگلیسی با دهانه نسبتاً باز دارد. عرض دهانه بین ۸۰ تا ۲۰۰ متر متغیر است. سکونتگاههای روستاییان  به صورت حفره هایی در بدنه های شیب دار این تپه ها قرار گرفته اند. ارتفاع کوهپایه های اطراف و هم جوار روستا از کف متوسط آن حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر  است. یک رودخانه فصلی از جبهه شمال غربی به سمت جبهه جنوبی، روستا را به دو نیم تقسیم می کند. در اطراف این رودخانه فصلی و در پایین دره (بخش غربی رودخانه)، بخشی از اراضی به صورت تراس بندی شده (پله ای) به زیر کشت می روند. 

فاصله بین شهربابک و میمند را دشت وسیعی به ارتفاع ۱۹۰۰ متر فرا گرفته است که این فاصله در ادوار پیشین پوشیده از جنگلهای پسته وحشی به نام بنه بوده است. ولی به تدریج به علت قطع درختان و نداشتن آب کافی درختان فوق از بین رفته و تعداد کمی از آنها در ۷ کیلومتری جنوب روستای میمند هنوز هم وجود دارند.

به فاصله حدود ۱۰ کیلومتری شرق میمند و در دامنه ارتفاعات و در محلی موسوم به سرهنگر آثار و سرباره های کوره ذوب در محدوده ای به وسعت ۴۰۰ متر مربع پراکنده اند. تنها یک گودال نسبتاً وسیع در قسمت شمال شرقی محدوده یاد شده وجود دارد که به نظر می رسد در آن اقدام به استحصال سنگ مس می نموده اند که سرباره های کوره در سطح زمین پراکنده شده و ما امروز آنها را به عنوان شواهد و آثار ذوب فلزات در منطقه می شناسیم. لازم به ذکر است رشته کوههایی که در قسمت شمالی میمند با جهت شمال غربی ـ جنوب شرقی کشیده شده اند دارای یکی از ذخایر بزرگ سنگ مس در جهان هستند. مجتمع مس سرچشمه به فاصله کمتر از ۵۰ کیلومتری میمند و معادن مس میدوک به فاصله ۵۰ کیلومتری شهر میمند قرار گرفته اند. منابع مختلف به استخراج سنگ مس در منطقه کرمان اشاره نموده اند.  

کماچ نوعی نان کرنو است و تفاوتش با نان کرنو در این می باشد که آرد نان کماچ را با شیر خمیر می کنند و در لای خمیر آن مغز گردو و خرما قرار می دهند و سپس این خمیر را در کرنو قرار می دهند و بعد از پختن، نان کماچ آماده می گردد. در نوعی کماچ که به آن کماچ سهن گفته می شود ابتدا گندم را خیس کرده و می گذارند تا جوانه بزند سپس گندم جوانه زده را خشک کرده و آسیاب می کنند. آرد فراهم شده را مانند کماچ معمولی با شیر خمیر کرده و بین دو لایه از خمیر، خرما و مغز گردو و بادام قرار می دهند و سپس آنرا در کرنو قرار داده و می پزند. 

در کنار هر " تلگرد"( به فتح "ت" و سکون "ل" و فتح "گ")، می توان کوله باری از آداب و رسوم ایلیاتی سنتی را در چنته ریخت و برای آنان که دوست داشته باشند به ارمغان آورد. زندگی دامپروری در این دیار کهن انباشته از قوانین و مقرراتی است که همگان بر اجرای آنها توافق داشته و متفق القولند . برای هر کاری ، روش خاص و برنامه ویژه ای موجود است و ایلیاتی ها بر اجرای آن خویش را ملزم می دارند.
چنان که پس از هزاران سال دامپروری سنتی ، این قواعد کماکان اجرا می گردند.در روزگاری نه چندان دور، در مراتع غنی و پر از علف دیارمان گله های بسیاری در چرا بودند و هی هی چوپانان در هر گوشه و کناری بگوش می رسید. وصدای غرغر( به فتح"غ") گوسفندان همره آواز جیرجیرک ها در گوش نسیم خنک بامدادان طنین انداز می گشت و ایلیاتی ها ، مهربان و صمیمی به روی هر راهگذر لبخند مهر هدیه میکردند و بی تکلف و ساده ، مقدم میهمان را گرامی می داشتند.
اگر اهل زیارت بیبان بودی ، در امتداد نگاهت گاهگاهی آهوان زیبا را می دیدی که بی دغدغه موتور ایژ و جیپ و لندرور و...تفنگ برنو و کمر شکن های روسی و آلمانی و....
در میان بته های قیچ و در زیر سایه های طاق ، عبور نرمشان ، لبخند شوق در جان می نواخت و ناخود آگاه تا نهایت امداد دیده به تماشا می ایستادی.
گور خر ها هم بودند و یوز و پازن و پلنگ و انواع دیگری که باید در گنجینه خاطرات به جستجویشان رفت.
از میان پرنده های زیبا و منحصر به فرد این دیار فقط شبح گنگ و نامفهومی باقی است که دیر یا زود از میانه پر خواهد کشید.
قلبها از سنگ، بر دوشها تفنگ، ره می سپارند شکارچیان بسیار تا به ویرانی کامل این دفتر زیبا. و روزگاری که بهرام در دشتهای شهربابک در پی گور میتاخت میرود تا از دفترم ایام خط خورده و ما بمانیم و حسرتی ناگفتنی. افسوس دیگر نشانه های حیات وحش در دشتهای سرزمین ما ، کم رنگ گشته اند و ما خود دلیل گناه خویشیم
آیا نمی شود زندگی را به دشتهایمان باز گردانید؟
آیا نمی توان راه را بر کشتار زبان بسته ها بست؟
آیا برای فرزندانمان نمونه های زنده ای نباید داشته باشیم؟
آیا دل شما برای خواندن یک کبک تنگ نمی شود؟
چرا نباید دشتهای شهرمان در لیست مناطق حفاظت شده قرار گیرند؟
وهزار آیا و چرای دیگر.......
همت برنامه ریزان و دست اندرکاران و مسئولانی را می طلبد که در اندیشه والای خویش ،فردای روشن را برای آبادانی طبیعی دشتهامان می اندیشند.
به امید آنکه در دشتهای سرزمینمان باز هم به دیده باز بینیم هر آنچه را که بایسته است.

روستای صخره ای میمند مرکز دهستان میمند در فاصله ۳۶ کیلومتری شمال شرق شهربابک در استان کرمان واقع شده است. این دهستان از شمال به شهرستان رفسنجان و از طرف جنوب شرقی به شهرستان سیرجان محدود می شود. دسترسی به این روستا از طریق جاده آسفالته شهربابک ـ سیرجان است که پس از طی مسافتی حدود ۶ کیلومتر در سمت چپ( کنار گورستان عمومی شهربابک موسوم به بهشت زهرا) جاده ای منشعب می شود که در نهایت از مسیر پاقلعه به رفسنجان منتهی می شود. با پیمودن مسافتی حدود ۲۲ کیلومتر مجدداً به جاده ای آسفالته در سمت چپ می رسیم که تا روستای میمند ۸ کیلومتر فاصله دارد. دهستان میمند در عرض جغرافیایی۲۰ درجه و ۱۶ دقیقه و طول جغرافیایی  ۵۵ درجه و ۲۵ دقیقه قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۲۲۴۰ متر و وسعت آن در حدود ۴۲۰ کیلومتر مربع است.

به نظر می رسد معماری صخره ای در نقاطی به وجود آمده که سنگها استقامتشان کمتر بوده و بشر با سنگهای سست به مبارزه برخاست و پس از به دست آوردن تجربه کم با سنگهای سخت نیز درافتاد. در قاره اروپا هنوز آثاری که از معماری صخره ای، اشکال مقدس و  مذهبی وجود دارد از سایر انواع متمایزتر و برجسته تر است که آثار معماری باستانی از اینگونه هستند. در مناطق مختلف جهان نمونه های متعددی از معماری صخره ای وجود دارد که در عین شباهتهای کلی میان آنها در نحوه استفاده از فضا، تعداد طبقات، نحوه دسترسی، وجود تنوع کاریهای مختلف و میزان و شدت دخالت بشر در طبیعت، تفاوتهای جدی میان آنها وجود دارد. در قاره اروپا به ویژه در جنوب این قاره یعنی در نواحی اسپانیا(ناحیه مینورکا)، در ناحیه اتروریای ایتالیا و یونان کنار چشمه ای در کاستالی و دفلی موارد متعدد معماری صخره ای وجود دارد. در نواحی تریپولی، روستای صخره ای با حدود ۴۰۰۰ نفر جمعیت که گویا هنوز مردم آن در صخره ها زندگی می کنند وجود دارد. یکی از مراکز معماری صخره ای در آسیای صغیر در دره گرمه در قلب آناتولی در فاصله حدود ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی آنکارا قرار دارد. طبیعت در گرمه منظره ای ساخته که کمتر واقعی به نظر می آید. هزاران صخره گوناگون، تکی، جفتی، مسطح، غیر مسطح و دوک مانند در حدود ۱۵ تا ۲۰ کیلومتر از فضای باز طبیعت را اشغال کرده اند. کوههای به شکل هرم و قارچ و همچنین کوههایی به شکل کوره های آجرپزی و ستونهای عظیم و سکوهای غول آسا منظره بدیعی را به وجود آورده است. در گرمه خانه ها، کلیساها و دیرهای صخره ای قدیمی اکنون به عنوان طویله و انبار و به ندرت به عنوان خانه مورد استفاده واقع می شوند. بعضی از خانه ها دو طبقه و اغلب دارای فضایی بیضی شکلند. در داخل آنها سکو برای خواب، اجاق و میز تعبیه شده است. فضاهای فرعی برای نگهداری احشام و انبار نیز به وجود آمده است. این خانه ها اغلب به وسیله پلکان مارپیچ بسیار مشکل قابل دسترسی است. علاوه بر گرمه در نواحی پونتوس، فریجیه، لودیه و پافلاگون نیز نمونه هایی از معماری صخره ای دیده می شود. نوع دیگری از سازگاری با طبیعت و استفاده از امکانات آن برای زندگی، احداث واحدهای مسکونی و سایر کاربریهای مورد نیاز بشر در دل زمین است. در یک نمونه شاخص از اینگونه سکونت در یک منطقه کوهستانی به نام "ماتماتا" در کشور تونس است که به دلیل محدود بودن اراضی قابل کشت و کار، مجموعه های سنگی خود را به صورتی تقریباً مدفون به عمق زمین برده اند و از سطح زمین برای ایجاد نخلستانها استفاده می کنند.       

روستاها برای خود خصیصه هایی دارند که توسعه و آبادیشان بدون شناسایی دقیق و علمی میسر نیست. روستای میمند از استثنائات است که در آن فقط شناخت مطالب کلی هر روستا و خصیصه های معمولی هر دهکده کافی نبوده، بلکه به مناسبت موقعیت بی نظیر معماریش مسائلی کاملاً تخصصی مطرح می گردد که از حیطه قدرت یک روستاشناس به دور است. مطلب اینجاست که این مورد تاکنون هیچ روستاشناسی نیز قدم به این دهکده نگذارده است. بنابر این شناسایی میمند می بایست از هر جهت از صفر آغاز گردد و در این ناشناختگی و گمنامی علاوه بر مهجوریت میمند، نسبت به شهر، بخش و جاده های اطراف عدم توجه دستگاههای مسئول نسبت به روستاها و آثار با ارزش تاریخی مملکت نقش بزرگی ایفا می گردد. این غیر ممکن است که به وسیله کلام تصویر و یا اندازه گیری ها تصوری دقیق از تاثیر عظیمی که مجموعه مساکن میمند روی انسان ناظر باقی می گذارد در اذهان ایجاد شود. این تاثیر بزرگ کمتر از جهت احساس است که در فضاهای داخلی دست می دهد زیرا در اینجا فضا کاملاً کنترل و محدود شده بلکه این مجموعه از نظر دید کلی جالب و موثر است. معماری حجاری در میمند تنها زیباییش در سادگی سخت اعضاء آن از نظر جزئیات نیست بلکه این تمامی مجموعه است که نیروی اسرار آمیز به خصوص غروب و سپیده دم هنگامش قدرت هنری انسانهای ساده را بازگو می دارد. غروب میمند از زیباترین غروبهاست که در آن دست بشر در به وجود آمدنش تاثیر زیادتری داشته است در این هنگام اگر از برآمدگی معروف که به آن " بدنه سوسمار" می گویند به روستا نگاهی بیافکنیم به نظر می رسد که همه فضاها در مجموعه کلی ذوب یک جهان غیر حقیقی به وجود آمده است ولی افسوس که چنین جهان سحرانگیزی به کلی ناشناخته باقی مانده است.

هرگاه در صخره ای حفره ای ایجاد نماییم و به تدریج حفره را وسعت دهیم تا فضاهای مورد احتیاج مثلاً خانه و یا آرامگاهی ایجاد شود آنرا معماری صخره ای می نامیم. به عبارتی معماری صخره ای محصول مبارزه انسان با صخره، جهت ایجاد فضای مناسب است. در معماری صخره ای از مصالح آزاد و معمولی، ساختمان به وجود نمی آید بلکه ساختمان از صخره طبیعی است. معماری صخره ای در درون صخره به وجود می آید و سنگ صخره ای کالبد آن است، زیرا مانند پوسته ای مستحکم اطراف این فضای درونی را گرفته است. بناهای معمولی به راحتی بر اثر عوامل طبیعی، انسان و گذشت زمان ویران می شوند در صورتیکه این عوامل در معماری صخره ای تهدید به شمار نمی آید، بلکه فقط زمین لرزه ای شدید می تواند تا حدودی به معماری صخره ای آسیب برساند. از صدها محل کنده شده در صخره ها که در خط زلزله قرار داشته اند فقط تعداد کمی ویران گردیده اند. همچنین ویران نشدن و جاوید ماندن معماری صخره ای در بازسازی تاریخ تمدن ملتها نقش بزرگی را ایفا کرده است و در حقیقت بشر از نظر تاریخی و فرهنگ خود به معماری صخره ای بیشتر از معماری معمولی مدیون است. تعداد کثیری از مساکن و آرامگاهها که هنوز در ایران پابرجا و استوار هستند مدیون معماری صخره ای می باشند. بنابراین معماری صخره ای به عنوان یک مجموعه تاریخی از نظر هنر معماری، باستان شناسی، تاریخ ادیان و روابط فرهنگی در خور اهمیت و شایان توجه است، همچنین معماری صخره ای از نظر دفاع در مقابل هجوم دشمنان از اهمیت ویژه ای برخوردار است.